Neden mi?.. Nedenini şöyle açıklayabilirim:

Bugüne kadar bu tür plakaların çoğalmasına, ses ve multimedya sistemlerinin takılmasına ses çıkarılmaması elbette doğru değil lakin bir şeye ses edilmiyorsa suyunu çıkarmanın da manası olmamalı diye düşünüyorum.

Kimse sesini çıkarıp bir şey demiyor diye, yap babam yap, tak babam tak, yine yap, yine tak..

Olur mu kardeşim? Olmaz tabi, olmamalı..

Hadi oldu diyelim, şimdi yasa diyor ki; “Hem güvenlik riski tehdidi oluşturuyor, hem çevre ve başkalarına rahatsızlık veriyor, hem de siz bu işin suyunu çıkardınız”, “kaldırın bakalım bunları”…

Kaldırmıyor ve bu plakaları takarak trafiğe çıkmaya devam ediyorsanız da şu sonuçlara katlanacaksınız;

İdari Para Cezası: İlk tespitte 140.000 TL, tekrarı halinde 280.000 TL para cezası uygulanır.

Trafik Cezası: Araçlar 30 ila 60 gün süreyle trafikten men edilir.

Adli Süreç: Plakanın sahte/mühürsüz olması “resmi belgede sahtecilik” suçundan adli soruşturma başlatılmasına neden olabilir

Muayene Durumu: APP plakalar araç muayenesinde “ağır kusur” olarak geçer.

Ses sistemleri ve görüntü multimedya gereçleri konusunda da benzer yüklü cezalar…

Yasa yürürlüğe girdi. “Şeriatın kestiği parmak acımaz” lafta kaldı canlar öyle bir acıdı ki..

Başladılar ciyaklamaya.. Vay efendim biz bilmiyorduk, kimse bize bunun yasak olduğunu demedi, engel olmadılar, göz yumdular, yok bizim plakamız sahte değil, yok ekran taktırdım park halinde film izliyorum, yok ses sistemi var ama çok açmıyorum, yok gerçek, şudur, budur, falan filan..

Yetmedi, bu plakayı basmayla yetkili şoförler odasına bile laf atmaya kalktı bazıları..

İyi güzel de.. Eh be kardeşim işini doğru, dürüst, olması gerektiği gibi, yasasına ve yönetmeliğine uygun yapanlar nasıl yapmış acaba..

Kocaman ekranı bir anacın yol görüş alanını kapatacak şekilde fabrikası niye takmamış acaba, ya da aynı şekilde ses sistemini veya multimedya bilmem nesini onu üreten niye takmamış ki sen bunu kafana göre taktırıyorsun..

Her konuda olduğu gibi bu plaka işinin de, ses ve görüntü gereçlerinin de bir kaidesi, kuralı, yasal mevzuatı, yönetmeliği var ve buna uyacaksın.

Bunun için kimse senin başına polis dikecek değil, aracını aldığında plakası yoksa ya da değişmesi gerekiyorsa bu işin yapılması gereken yerde yapacaksın, yaptıracaksın.. Öyle kafana göre ses ve multimedya gereçleri de taktırmayacaksın. Bu kadar basit..

Her neyse olanlar oldu, devlet baba yine hafiften durumu esnetti, “aman vatandaşımızın canı daha fazla yanmasın” diyerekten önce sürecin takvimini 1 Nisan’a erteledi, ardından kesilen cezaları iptal etmenin yollarını aradı, Cumhurbaşkanlığından da vatandaşa yardımcı olunsun talimatı geldi ve derken bu bizim ciyaklayan taraf bir anda yine aslan kesiliverdi…

Samimiyetle söylüyorum; çıkın bakın sokaklara gördüğünüz araçların büyük bölümü yine APP denilen o kalın harfli, üzerinde kimi damgası olmayan, kimi tuhaf şekillerin olduğu plakalara dönüvermiş..

Daha geçen hafta bagajından normal plakayı çıkarıp APP olanla değişen komşum bile şimdi bu gevşemenin üzerine bakıyorum yine APP denileni takıvermiş..

Diyeceksiniz ki; “Yakıştığını düşünüyorsa o da bir güzelliktir, yapsın, taksın ne var bunda..”

Aralarında gerçek manada durumdan bihaber, normal insanlar olmakla beraber ve onları tenzih ederek; ne olduğunu anlatıvereyim sizlere..

O APP denilen, olması gerekenin dışındaki plakanın takılı olduğu, farklı büyüklükte ekran ya da ses sistemlerinin bulunduğu araçları ve sürücülerini şöyle uzaktan birkaç dakika izleyin anlarsınız ne demek istediğimi.. Ya da trafikte hele bir karşılaşın kendileri ile..

Önce plaka şekilleri farklı sonra hal, hareket, tip ve duruşları..

Sonra da o çakarlı dediklerimiz var ya, önüne arkasına yanar-döner ışık taktırıp, sıkışık trafikte emniyet şeridini ihlal edenler, polis çevirmesinde “sen benim kim olduğumu biliyor musun” diyenler işte çoğunluğu da onlar oluyorlar..

Kendilerini uyaranların başına neler geldiğine girecek hiç değilim.

“Hava atacağım” diye, “caka satacağım” diye, “şekil yapacağım” diye, “gösteriş edeceğim” diye kimsenin kimseye üstünlük taslamaya hakkı yoktur nokta.

Varsa da bunun cezai sorumluluğuna ses çıkarılmadan katlanılacaktır.

Cezai sorumluluklar da esnetilmeden, eğilip bükülmeden, uzatılmadan ve “aman can yanmasın” denmeden uygulanmalı, hatta gerekirse daha da artırılmalı.

Gerekir se den kasıt; caydırıcı olmaya yeterli gelmiyorsa ki gelmediği ortada.

Kanıt: çıkın bakın sokağa tonla APP plakalı, tonla farklı dizaynlarda ekran ve multimedya gereçleri takılı araçlar…

Öncelikle burada zeka ile kurnazlığın birbirinden farklı olduğunu vurgulamamız gerekir. Zeka, zihnin öğrenme, yeni durumlara uyabilme ve yeni çözüm yolları bulabilme yeteneği iken; kurnazlık, sıra dışı yollarla ve yeri geldiğinde hile ve aldatmaca ile kestirmeden sonuca ulaşma becerisidir.

Örneğin; çocukluktan itibaren, öğrenim gördüğümüz sınıflarda, genel olarak birbirinden farklı kişilik özelliklerine sahip iki tip öğrencinin varlığına tanık olmuşuzdur.

Birincisi; derslerine düzenli çalışan, empati gücü yüksek, özverili, zeki, disiplinli, kurallara saygılı, uslu, sınavlarda başarılı notlar alan, yalan söylemeyen, hakkına razı olan, verilen görevi titizlikle yapan ve kimseye zarar vermeyen kişi…

İkincisi ise; derslerine çalışmayan, pek zeki olmamakla birlikte kurnaz ve fırsatçı, işten kaytaran, çıkarcı, başı sıkıştığında yalan söyleyebilen, kurallara uymayan, her şeyin bir yolunu bulan, sınavlarda kopya çekebilen, bir şey dağıtıldığında herkesten önce koşup kapan kişi…

Herkesin zihninde karşılığı olan bu iki tip çocuğun, hayatın daha sonraki aşamalarında ne tür birer yetişkin insana evrileceklerini, başarı ve kariyer yolculuğunda nerelere geleceklerini tahmin etmek zor olmasa gerek..

Şüphesiz bu iki farklı yapıdaki insanın gelecekteki durumları, büyük ölçüde içinde doğup yetiştikleri toplumsal ve siyasal ortam; kültürel ve ahlaki değerler, ekonomik yapı ve üretim sistemi, hayat felsefesi, hukuk düzeni, siyasi ve idari sistem altyapısı temelinde şekillenecektir.

Yetişkin birey iş yaşamında ve sosyal hayatında da bu minvalde ilerleyecektir. Yaşam boyu devam edecek olan bu gidişat her defasında aynı temel odaktan hareket edecektir. Toplumsal olgular kişilik özelliklerini geliştirecek, iyiyi daha iyi kötüyü daha kötü noktalara taşıyabilecektir.

Özetle, sistemli ve kurallı toplum, “stratejik zekayı;” sistemsiz ve kuralsız toplum “fırsatçı kurnazlığı” geliştirir. Ne yazık ki bu sınıflandırmaya göre, Türkiye’nin, fırsatçı kurnazlık kültürünün gelişip serpildiği, “olumsuz toplum ve sistem altyapısına” sahip bir ülke olduğu görülecektir.

Basın tarihine “Dokuz Patron Olayı” olarak geçen üç günlük gazete kapatma boykotu, bu tarihten sonra patlamış ve gazetecilerin patronlar karşısında giriştiği iş hakları mücadelesinde önemli bir mihenk taşı olarak tarihe geçmişti. Bu nedenle 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü basın tarihinde çetin bir mücadeleyi barındıran ve bu mücadeleyi her yıl hatırlatan önemli bir gündür.

“Fikir İşçileri Kanunu”

Milli Birlik Komitesi 27 Mayıs 1960’da görev başına geldiğinde dönemin basınındaki sorunları çözmek için çeşitli değişiklikler yaptı. Milli Birlik Komitesi “basın mesleğinde çalışanlar ve çalıştıranlar” arasındaki ilişkileri düzenleyen ve “Fikir İşçileri Kanunu” olarak bilinen 5953 sayılı kanunu, 212 sayılı kanun ile değiştirerek gazetecilere çeşitli iş hakları sağladı.

212 sayılı kanun ile gazetecilere sağlanan hakların en önemlileri şunlardı:

Kıdem hakkı ile gazetecinin mesleğe ilk giriş tarihinin kıdem başlangıcı sayılması, ölüm ödeneği, gazetelerin kapanması durumunda gazetecilere ödenek verilmesi, istifa eden gazeteciye kıdem ödeneği verilmesi, aylıkların peşin olarak ödenmesi, gece çalışanlara haftada iki gün izin hakkı tanınması, kar eden gazetelerin gazetecilerine her yıl bir maaş ikramiye vermesi ve ödemelerin gecikmesinde her gün için % 5 faiz yükümlülüğü.

Milli Birlik Hükümeti zamanında yapılan bir diğer değişiklik, resmi ilan dağıtımının düzene sokulması amacıyla 195 sayılı kanun ile kurulması öngörülen Basın İlan Kurumu’ydu. Amacı devlet ilanlarının dağıtımında adaletsizliği önlemek olan Basın İlan Kurumu ve Fikir İşçileri Kanunu ile gazetecilere verilecek haklar, gazete sahipleri tarafından tepki ile karşılandı.

“Dokuz Patron Olayı”

Gazete sahiplerinin itirazlarına rağmen 2 Ocak 1961’de kabul edilen 195 sayılı Basın İlan Kurumu yasası 9 Ocak 1961 tarihinde ve 212 sayılı Fikir İşçileri Kanunu ise 10 Ocak 1961’de Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi. Akşam, Cumhuriyet, Dünya, Milliyet, Tercüman, Yeni Sabah, Hürriyet ve Yeni İstanbul gazetelerinin patronları yürürlüğe giren bu yasaları protesto etmeye karar verdi. 10 Ocak 1961’de bu kararı gazetelerinde “Gazetemizi 3 gün kapatıyoruz” başlığı ile bir bildiri yayınlayarak duyurdular.

Dokuz gazetenin isminin bulunduğu bildiride şu ifadeler yer aldı;

“Millî Birlik Komitesi’nce ilân edilen basınla ilgili ka­nunlar milletçe girişilen bu aydınlık çağda basını eşi gö­rülmemiş bir tehlikenin içine atmıştır. İlk bakışta sadece basını ilgilendirir gibi görünen bu olay gerçekte doğrudan doğruya temel hak ve özgürlüklerimizi kısıntıya sokabile­cek bir mahiyet taşımaktadır.

Basının devlet elinin karıştığı bir vasilik sisteminin Türk demokrasisinde açtığı yaraları pek yakın bir geçmiş­te milletçe müşahede etmiş bulunuyoruz.

Türk Silahlı Kuvvetleri’nin desteğiyle saflarında yer almak mücadelesini yaptığımız Hür Dünya Cephesi bası­nının hiç birinde örneği görülmemiş ve görülemeyecek olan bir kontrol sisteminin Türk basınının üzerine konulmak istenmesi karşısındaki müracaatlarımız da sonuçsuz kaldı­ğından, biz, teessürümüzün belirtisi olmak üzere yarından itibaren üç gün çıkmayacağımızı sayın halkoyuna üzüntü ile bildiririz.”

Dokuz gazetenin üç gün yayın durduracağını açıklaması üzerine gazeteciler aynı gün işverenleri boykot amacıyla Cağaloğlu’nda sessiz yürüyüş düzenlediler. Yürüyüşe katılan gazeteciler ellerinde pankartlar, Türk bayrağı ve Atatürk posteri taşıyordu. Yine 10 Ocak 1961 tarihinde İstanbul Gazeteciler Sendikası Yönetim Kurulu, dokuz gazete patronunun yayın durdurma kararı ile yarattığı boşluğu doldurmak için “Basın” isimli bir gazete çıkarma kararı aldı.

11-12-13 Ocak 1961 tarihlerinde üç sayı olarak çıkan Basın Gazetesi, döneme iz bırakan gazetecilik faaliyetlerinden biri oldu. 11 Ocak 1961 tarihinde “Daima Halkın Hizmetindeyiz” manşetiyle yayınlanan ilk Basın gazetesinde, 10 Ocak’ta gazetecilerin gerçekleştirdiği yürüyüşün fotoğrafına yer verildi.

Günümüzde 10 Ocak gazeteciler günü kutlamaları..

Yaşanan bu olaylar, bir yıl sonra İstanbul Gazeteciler Sendikası’nın 10 Ocak’ı Çalışan Gazeteciler Bayramı olarak anmaya başlaması ile tarihe geçti. 1971’de bayram kelimesi değiştirilerek 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü olarak anılmaya başlandı.

Son yıllarda ise gelenek iyice pekiştiği üzere yerelde belediyeler, siyasiler, sivil toplum yapılanmaları ve iş insanları gibi toplumun önemli bir kesimi bizlerin bu gününü karınca kararınca, çeşitli vesilelerle kutluyorlar.

Yerel basın emekçilerini buluşturan mütevazi davetler, sektörümüzün sorun, sıkıntı ve taleplerinin dile getirildiği sohbet programları ve gurur okşayıcı buluşmalar elbette değerli…

Lakin orda konuşulanlar orda kalıyor ve taa bir yıl sonraki başka bir gazeteciler günü buluşmasında yeniden masaya geliyor.

Özellikle yerel yöneticiler ve siyasiler, yerel basını sadece bu özel günde can kulağı ile dinliyor, sadece dinliyor ve bir de seçimlerden seçimlere hatırlıyor..

28 senesini bu mesleğe adamış bir yerel basın mensubu olarak bu böylece geçip gidiyor..

Varsın gitsin bakalım..

‘Özel Hastane’ ne demek?..

Çalışandan ve işverenden sosyal güvenlik primini devlet alıyorsa sağlık hizmetini de devlet verir, vermeli, verebilmeli..

“Sakalımız yok ki sözümüz dinlene” misali..

Elbette görevini düzgün yapan kurumlar ve kişiler de var ancak işin içine para girdi mi mertlik çoğu zaman bozuluyor..

Sağlığın ‘özel’i olmaz, olması gereken ‘standart’ı olur..

Parayla saadet olmadığı gibi sağlık da olmaz, olursa da bu kadar olur..

‘Hasta’ müşteri mi olur? Parayı verebilen iyileşsin, veremeyen ölsün mü?

Teslim edersen sistemi, düzeni ve üzerine de mahkum edersen vatandaşı..

Olacağı bu, hatta daha fazlası da olur..

Ondan sonra ‘yenidoğan yoğun bakım’ çetesi…

Henüz dünyaya yeni gelmiş ve daha gözlerini bile açmamış el kadar bebeleri, lanet olası para kazanma hırsına kurban etmek nasıl bir canilik olabilir? Böyle bir vicdansızlığın İslamiyet öncesi cahiliye döneminde kız çocuklarını diri diri toprağa gömmekten hiçbir farkı yok..

Farkı da yok, sonu da yok..

Daha ne gördük ki, bunun yaşlı yoğun bakımı var, kadın doğumu, sezeryanı, olmadık işlere çektirilen onca filmi fırıldağı var, gerekli-gereksiz ameliyatı var, var oğlu var…

Para tuzağı için daha var neler..

Sancaktepe İlhan Varank Hastanasi acilinde 7/24 yüzlerce-binlerce Suriyeli, Arap ismi sürekli ekranda bizim insanımıza sıra gelmez ise, koskoca Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde doktor kalmaz ise, cildiyeden dişe, kulaktan göze tek tük hekim bırakır isen, ultrasondan emar çekimine 6 ay sonrasına gün verir isen hasta derdine nasıl çare bulsun?..

Allah aşkına adım başı açılan ‘Görüntüleme Merkezleri’ nedir?.. Koskoca devletin hastanesinde yok da sadece bilmen ne şirketinin bu merkezinde mi var o bilmem ne cihazı.. Devlet hastanesinde 3 ay sonrasına gün verilen ultrason çekimi bu merkezlerde nasıl oluyor da 15 dakikada çekiliyor..

Hani, “Allah düşürmesin, yokluğunu da vermesin” diye bir halk deyimi vardır ya..

Hayat bu yaşamın bin bir türlü hali var. Kötü beslenme, stres ve zorlu şartlar sürekli düşürüyor ve yokluklar da ne yazık ki özel denen o adreslere mecbur kılıyor..

… Ve sakalımız olmadığı için sözümüzün para etmediği bir başka alan eğitim… Eğitim de aynı şekilde özel okullar yüzünden çıkmaz bir batağa saplanmış durumda.. Yakında onun da kokusu çıkar.. Biz yine ‘demiştik’ diyeceğiz ama iş işten geçmiş olacak..

Gelecek yazıda özel eğitim kurumları var..

Muhalefetten iktidara; ‘memleketi erken seçime götürürdün, götürmezdin’ tartışmalarının gölgesinde geçen son birkaç yılda; pandeminin ardından baş gösteren feci ekonomik kriz ve ardından gelen deprem felaketinin sarsıntısıyla oluşan zor ve çetin koşullar seçimin ana gündem meselesi oldu.

21 yılı aşan iktidar partisi çeşitli yıpranmışlıkların da etkisiyle son derece yorgun ve dardaydı..

‘Sürekli toplanıp dağılıyorlar, bir türlü adayını belirleyemiyorlar’ diye eleştirilen Millet İttifakı, kurduğu altılı masayla cepheyi genişletirken Cumhur İttifakı da bünyesine kattığı yeni partilerle boş durmuyordu.

Aslında seçim tarihi 18 Haziran 2023’tü yani bu yazıyı kaleme alırken henüz yaşanmamış bir zaman..

14 Mayıs tarihi ufak ufak işaret edilirken 6 Şubat depremi bu tarihi bir anda kesinleştirdi.

Derken Millet İttifakı apar topar aday belirleme gündemine girişti ve o meşhur masadan kalkmalar, yeniden dönüşler ve nihayetinde CHP Lideri Kemal Kılıçdaroğlu’nun kesinleşen adaylığı…

Cumhur İttifakı’nın adayı zaten belliydi… Erdoğan’ın ismi sadece ilan edildi o kadar..

Bu arada ççüncü bir ittifak ATA isminde oluşup adayını Sinan Ogan olarak çıkarırken Memleket Partisi de Muharrem İnce’yi aday yaptı. Emek ve Özgürlük İttifakı’nı kuran HDP ise Yeşil Sol Parti adına seçime girip aday olarak da Millet İttifakı adayı Kılıçdaroğlu’nu destekleme kararını açıkladı..

Bir yandan da üzerinde uzun uzun pazarlık ve tartışmalar yapılarak ittifak partilerin vekil aday listeleri hazırlandı.

Her iki ittifakın da elbette kendine göre stratejileri vardı ve bunlar üzerinden politik söylemler geliştiriliyordu.

Millet İttifakı sevgi ve barış dili ile ekonomik krize yönelik söylemler, güçlendirilmiş parlamenter sisteme geçiş ve yapacağını vaat ettiği projelerle sahaya inerken; Cumhur İttifakı da yerli ve milli duruşu temsil eden savunma sanayi, TOGG, Kızılelma, İHA’lar, SİHA’lar, Karadeniz Gazı gibi icraatlarla elini güçlendiriyordu.

Deprem sebebiyle gürültülü patırtılı bir propaganda olmayacak dendi. Ramazan ayıyla birlikte teşkilatlar ufak ufak sahaya inmeye başladı. Bayramdan sonra ise her şey bir anda açılıp saçıldı. Adaylar ve partiler il il, ilçe ilçe gezerek yoğun tempolu miting programlarını başlattı..

Meydanlar ısındı. Aylar, günler, haftalar saatler tez geldi geçti ve biranda kendimizi 14 Mayıs’ta sandık başında buluverdik. Tüm anketler ters köşe ve iktidar partisinin Cumhur İttifakı hiç beklenmedik bir başarı göstererek meclise 323 vekil gönderdi. 301’i bile yakalayamayan Millet İttifakı ise büyük hüsran yaşadı.

Listesinde ittifak ortakları DEVA, Gelecek, SP ve DP’ye vekiller veren CHP’nin parlamentoda sandalye sayısı eridi gitti.

HDP de beklediği yükselişi yakalayamadı, İYİ Parti deseniz zaten masadan kalkıp oturmasının ardından bu hazin sonun hazırlığını yapmıştı zaten..

1-3-5-7-10-20 vekille mecliste irili ufaklı pek çok parti yer alırken sürprizi MHP yaptı ve anketlerin yüzde 5-6 gösterdiği MHP yüzde 10’u aşarak 50 vekile ulaştı. Yeniden Refah Partisi de 5 vekille meclise girdi.

Cumhurbaşkanlığı seçimi ise ikinci tura yani 28 Mayıs’a kaldı.

Orda da sayılı gün tez geldi, geçti ve sandık kuruldu sonuç iki saati bile bulmadan Erdoğan’ın galibiyetiyle neticelendi.

Seçim propaganda sürecinin özeti böyle…

Gelelim partilerin ve adayların performansına..

Tavanda Cumhurbaşkanı adayları arasında en yoğun ve sıkı markajlı performansı Millet İttifakı Adayı Kemal Kılıçdaroğlu gösterdi. Her iki turda da durmadan, yorulmadan, gece-gündüz demeden ve hasta bile olmadan süreci tamamladı ama sandıktan istediği sonucu almayı başaramadı..

Tabanda ise performans durumu tam tersi oldu..

Kılıçdaroğlu’nun vekil adayları başta olmak üzere, CHP teşkilatları ve Millet İttifakı ortağı 5 partinin teşkilatları adeta yan gelip yattı, ‘armut piş ağzıma düş’ misali nasıl olsa yukarıda gecesini gündüzüne katmış çalışan bir Kılıçdaroğlu ve ekibi var ‘onlar kazanınca biz de kazanmış olacağız’ anlayışıyla bekledi durdu..

İçlerinde elbette canla başla çalışan teşkilatlar oldu fakat bu durumun sonucu değiştirmeyi etki etmediğini görmüş olduk..

Ak Parti’nin vekil adayları ve parti teşkilatları da en umutsuz olmalarına rağmen karınca misali kapı kapı çalıştı, çabaladı. ‘Maç 90 dakika’ diyen Ak Parti adayları ve teşkilatları, ekonomik krizle boğuşan seçmen nezdinde ilgi ve destek görmese bile son dakikaya kadar oyundan hiç mi hiç kopmadı.

Örnek mi, hemen verelim…

Ak Parti’nin İstanbul 1. Bölge 1. Sıra Milletvekili Adayı aynı zamanda Çevre ve Şehircilik Bakanı Murat Kurum, kampanya süresince gün geldi 3, gün geldi 5 ilçe turladı. Altında TOGG’la onlarca programdan programa koşturdu.

Aynı şekilde CHP’nin İstanbul 1. Bölge 1. Sıra Milletvekili Adayı ve aynı zamanda partinin önde gelen isimlerinden Oğuz Kaan Salıcı’yı 14 ilçede gören, duyan, bilen olmadı. CHP adayı ki her iki turda kaybedip meclise bile giremeyen Kılıçdaroğlu’na karşılık 14 Mayıs’ta vekil seçilen Oğuz Kaan Salıcı, bir gün olsun alanlarda gözükmedi. CHP İlçe Başkanları bile Oğuz Kaan Salıcı’yı göremediler.

Sadece bir kez Ümraniye’deki bir açılış programında o da sosyal medya üzerinden gördüğümüz Salıcı, bir kez de CHP Çekmeköy Teşkilatı’nın Alemdağ’daki seçim merkezi açılışına üzerinde kocaman resminin olduğu seçim otobüsünü gönderme zahmetinde bulundu hepsi o kadar..

Yine CHP listelerinde sadece adını gördüğümüz ve vekil seçilen Gökhan Günaydın, Fethi Açıkel ve Gamze İlgezdi gibi isimleri de hiç göremedik..

CHP listelerinde yer verilen Ak Parti’den DEVA ve Gelecek Partisi’ne geçmiş Selim Temurci, Hasan Karal, Elif Esen, Saadet Parti’li Birol Aydın ve Demokrat Parti’li Cemal Enginyurt da olmasa…

İktidara yürüdüğünü iddia eden CHP’nin koskoca İstanbul’da resmiyette il başkanı bile yoktu.. Siyasi yasaklı Canan Kaftancıoğlu’nun yerine İstanbul İl Başkanı kimdi diye sorduğumuz ilçe başkanları, ‘evet il başkanımız yoktu’ diye cevap veriyor… Dolayısı ile seçim süresi boyunca meydanlarda İstanbul il başkanlığı da tam manasıyla varlık gösteremedi..

Bu arada CHP listesinin öyle bitirim, çalışkan, dinamik ve gecesini gündüzüne katan bir vekil adayı vardı ki; 12. sıradaydı çalıştı çabaladı ve listedeki son isim olarak kendini seçtirmeyi başardı…

CHP’nin eski Üsküdar İlçe Başkanı Suat Özçağdaş, planlı, programlı, düzenli ve bilinçli saha çalışmasıyla sadece kendini vekil seçtirmeyi başarmadı, aynı zamanda Üsküdar ilçesini ve Üsküdar ilçesinde Millet İttifakı Adayı Kemal Kılıçdaroğlu’nu öne geçirmeyi de başardı…

CHP teşkilatları, adayları ve sözde tecrübeli tüm isimlerine örnek bir isimdir Suat Özçağdaş…

Sahada seçmene dokunmak nasıl oluyormuş, seçim çalışması nasıl yapılıyormuş, tatlı dil, güler yüz ve sıcak temasla bu işler nasıl aparılıyormuş Suat Özçağdaş’tan öğrensinler…

CHP ve İYİ Parti ilçe başkanları, teşkilatları ve meclis üyeleri de Ak Parti’ninkilere kıyasla saha performans açısından çırak çıktılar. Sektörel ve hemşeri derneği türü sivil toplum kuruluşlarından, kanaat önderlerine aktif politika üretmeyi başaramadılar. Ak Parti teşkilatlar, bunca yılın getirdiği yorgunluk ve ekonomik şartların ağırlığına bağlı olarak kendine küsen, kırılan, darılanları ikna etmeyi başardı CHP ve İYİ Parti gidenleri toplamayı beceremediler..

Atalarımızın dediği gibi, “Oynamasını bilmeyen gelin, yerim dar dermiş” misali sürekli mazeret ve bahane üretmenin siyasette yeri olmadığını muhalefet partileri bir kez daha anlamış olmalı…

Yüz yılın seçimi denilerek büyük heyecanla beklenen 14 Mayıs, yetmedi ardından ikinci tur 28 Mayıs geçti gitti.. Şimdi sıra Mart 2024 yerel seçimlerine geldi. Sayılı gün tez gelir, geçer, gözümüzü açık kapayıncaya dek o seçimin de bitip gittiğini anlayacağız bu gidişle..

Şüphesiz ki her seçim zor ve mühimdi lakin bu, 100 yılın tarihi dönüm noktası olacak. Onun için bir bambaşka. Bir yanda 21 yılın iktidar partisi diğer yanda muhalefeti tek blokta toplamayı başaran ana muhalefet. Bir yanda yüzde 50+1’i hedefleyen Cumhurbaşkanı adayları, diğer yanda parlamentoda çoğunluğu sağlamaya çalışan partiler.

Bir yanda mevcut sistemle yola devam etmek isteyen iktidar, diğer yanda güçlendirilmiş parlamenter sisteme yeniden dönüş yapmayı taahhüt eden muhalefet. Haliyle bol keseden dağıtılan vaatler de havada uçuşuyor. Tabanda toplum da bu minvalde safını belirlemiş vaziyette.

Pandeminin ardından ekonomik kriz ve akabinde deprem felaketi ile sarsılan ülkede seçim gündemi haliyle gergin ve hassas. Siyasilerin konuşmaları, söylemleri ve tavırları ister istemez taraftarlarını olumlu, olumsuz harekete geçirebiliyor. Halbuki meydanlar ve sosyal medyada her ne kadar derin ayrışma olduğu gözlense de günlük rutin yaşamda herkes ekmek telaşında, kendi derdinde.

Artısıyla eksisiyle hayatın her türlü halini bizzat yaşayan seçmen, izliyor, gözlüyor, analiz ediyor ve ona göre aklında kararını veriyor. Sonra da beklediği o gün geldiğinde sandığa gidip özgür iradesiyle gereğini yapıyor. Babanın evlada, eşin eşe hükmedemediği bir yer sandık. Demokrasinin en özel ve güzel yanı bu olsa gerek. 100 yıllık Türkiye Cumhuriyeti de bugüne kadar demokrasinin en güzel örneklerini yaşadı ve inanıyoruz 14 Mayıs’ta daha güzelini gerçekleştirecek.

Cumhur’undan Millet’ine kazanan kim olursa olsun, sonuçta 85 milyon bu ülke kazanacak. 15 Mayıs sabahından itibaren; depremin yıktığı 11 ilimizi yeniden ayağa kaldırmak ve ekonomiyi düzlüğe çıkarmak hedefiyle herkes bir ve beraber olup, memleketi daha güzel yapmak için çalışacak. Onun için; aklın ve mantığın yolu bir. Sağduğu ve sükunetle hoşgörü kazansın.

Cumhur İttifakı Recep Tayyip Erdoğan’ı, Millet İttifakı ile Emek ve Özgürlük İttifakı Kemal Kılıçdaroğlu’nu, Ata İttifakı Sinan Oğan’ı cumhurbaşkanı adayı olarak çıkarırken Muharrem İnce de 100 bini aşkın imzayla Memleket Partisi’nin adayı oldu.

Partilerin milletvekili aday listeleri de her zamanki gibi paldır, küldür açıklandı. İktidarından muhalefetine her partide kızanlar, küsenler gırla.. Ne İsa’ya ne Musa’ya yaranılamadı yine..

Her seçim şüphesiz önemli lakin 1923’te kurulan Cumhuriyetimizin 100. yılına denk gelmesi sebebiyle bu seçim diğerlerinden çok daha önemli. Türkiye bu seçimle artık 2. yüzyılına geçiş yapacak. Yani bu seçim 100 yılın seçimi.

Deprem yası nedeniyle afiş, pankart ve parti bayraklarının çok fazla asılmadığı, şarkılı-türkülü seçim otobüslerinin gürültü patırtı yapmadığı, sahada ise milletvekili adaylarının ufak ufak çalışmalarını sürdürdüğü bir süreçteyiz. Teşkilatlar da seçim merkezlerini ve sistemlerini kurdu seçmen avında. Zaman Ramazan olunca seçim çalışmaları da haliyle iftar ve sahurlarda odaklanıyor. Herkes birbirine aynı soruyu soruyor.

Ne olacak bu seçim?, Birinci turda biter mi?, İkinci tura gider mi?, İlk turda biterse kim alır?, İkinci tura kalırsa kim daha şanslı olur?, Muharrem İnce ve Sinan Oğan bu denklemi etkiler mi?, Cumhurbaşkanlığı farklı meclis çoğunluğu farklı olursa ne olur?..

Tüm bu soruların cevabı elbette 14 Mayıs akşamı belli olur. Lakin anketler ağırlıklı olarak değişimin habercisi gibi. Kimi iktidar yetkililerince ise bu anketler muhalefet kanadına rehavet havası yaratılmak için özel olarak planlanmış da olabilir.. Mantıksız da değil hani..

Uzun lafın kısası oylar atılmadan, sandık açılmadan bu iş neticelenmez.

Peşine 2024’te bir de yerel seçim var. 2023 seçimleri öncesi bir de referandum sandıkları kurarsak hiç de şaşırmam çünkü bu yönde de bir gündem ufak ufak değil büyük büyük oluşuyor..

Malum zorlu geçen pandemi sürecinin akabinde başlayan ekonomik kriz ortalığı kasıp kavururken siyaset hakikaten zor iş. Yerelde siyasi parti teşkilatları ve belediyeler oldukça hareketli.

İktidarından muhalefetine parti üst düzey temsilcilerinin de katılımıyla STK’lar ziyaret ediliyor, muhtarlar geziliyor, evlere gidiliyor, esnaf ve işyerleri hiç boş bırakılmıyor.

Yapılması gereken de bu tabiki. Hareketlilik sosyal medya aracılığı ile de yansıtılıyor. Bizler de yerel basın olarak çoğu zaman takip ediyor ve haber kanallarımızdan yayımlıyoruz. Seçmenin en önemli derdi ekonomi ve işsizlik.

Pandemi sonrası ve savaş ortamına rağmen gelinen durumun idare edilebilir olduğunu savunan iktidar partisi temsilcileri de sokakta en çok bu konularda zorlanıyor. Zorlanıyor çünkü vatandaş çarşı-pazarda alım gücünü kaybediyor..

Aday adayları da sahaya inmeye başladı. Gerek Millet İttifakı gerekse Cumhur İttifakı kanadından milletvekili olmak için nabız yoklayanların sayısı her geçen gün artıyor.

Aday adaylığını resmen ilan edenler ise teşkilatlarla birlikte meydanlarda çalışırken yukarıda yani Ankara’da partiler arası vekil geçişlerini görüyoruz. Bu da gösteriyor ki gelecek dönemde yenilenme bi hayli fazla olacak..

Sözün özü; Kasım’dan Haziran’a 8 ay sürecek uzun bir seçim maratonu dönemine girdik. Seçim ekonomisi ile de bu süreç takviye edileceğinden seçmen bir nebze daha rahat eder. Sonrasında gelsin sandıklar peşi peşine..

Cumhuriyetimizin 99. kuruluş yıldönümü ülkemize ve milletimize kutlu olsun..

Felaket tellallığı değil hepsi gerçek. Sadece ülkemiz değil bütün dünya, bütün insanlık adeta diken üstünde.. Ortadoğu’nun dinmeyen kan ve gözyaşı aylardır Avrupa’nın tam göbeğinde… Bilim, teknoloji ve uzay çağında insanların göçü nedir? Göçmen dramlarının Ortaçağ’dan ne farkı var?.. ABD, Rusya, Çin gibi filler neden hep tepişiyor ve çimler eziliyor.

Gelelim ülkemize… Tüm bu gelişmelerden nasibine düşen payı fazlasıyla alan Türkiye’ye.. Ekonomiden iç huzura, barıştan güvenliğe her açıdan biz de tüm bunlardan nasibimizi fazlasıyla alıyoruz. Dünyada kendi kendine yetebilen 7 ülkeden Türkiye’miz ne yazık ki artık kendi kendine yetemiyor. Özellikle de tarımda.

Üç tarafı denizlerle çevrili, dört iklimin hakim olduğu, yeraltı ve yer üstü zenginlikleri, eşsiz ovaları, sınırsız su kaynakları ve en önemlisi genç nüfus potansiyeli ile dünyanın gözbebeği ülkemiz nasıl olur da kendi kendine yetemez?..

Hiç kimseye, hiç bir güce zerre kadar bağımlı olmadan kendimize yetmeliyiz, bunun için de üretmeliyiz. Gıda özgürlüğünü çok kısa zamanda yeniden kazanmalıyız.

Siyaset üstü bir yönetim anlayışı ile topyekun bir kalkınma modeli.. Japonya, Kuzey Kore, Almanya ve Çin’in yaptığı gibi.. Kalkınma hamlesi. Elbette dünya ile bağlarımız kopmadan devam edecek lakin önceliğimiz kendi insanımız olacak. Birlik ve beraberlik içerisinde 85 milyon yeniden yüklenmeli geleceğin ağır yükünü ve yola koyulmalı.. Cumhuriyetimizin 10. yılında olduğu gibi 100. yıla da en güzel hayallerle girmeliyiz…

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutlar, Mübarek Ramazan Bayramı’nın güzellikler getirmesini dilerim.

Sahi ne ara bu denli fırsatçı bir toplum olduk. Günde 40 posta fiyat etiketi değiştirilir mi? Zam üstüne zam bindirilir mi? 3’e mal edilen 10’a satılır mı? Verginin vergisi alınır mı? Tartı, terazi, gramajla oynanır mı? Denetimle, menetimle, polisle, zabıtayla, vergi memuruyla olacak işler değil. Vicdanlarda olacak. Ne oldu KDV indirimleri? Arada kaynadı gitti. Olan devletin gelirine oldu.

Emin olun ÖTV de kaldırılsa aynısı olur. 3 gün ufak bir iniş sonra hoppadanak yeni zamlarla cebe. Kimsenin kimseye acımadığı, düşünmediği berbat bir zaman bu zaman. İyi insanlar da elbette var lakin gördüğüm kadarıyla çoğunluğun psikolojisi iyi değil. Ticaret ahlakı bozuk, insani ilişkiler sorunlu, sevgi saygı hak getire. Milli, manevi, ahlaki ve insani değerler ayaklar altında.

Sadece bireysel değil yönetimsel hataların da büyük payı var elbette. Mesela üretim yerine tüketim toplumu oluşmasına yol açıldı. Hal böyle olunca da dışa bağımlı kalındı ve işte böyle zor zamanlarda psikolojiler hepten bozuldu. Pandemiler, savaşlar, küresel krizler hesap edilmeden uygulanan politikaların getirdiği nokta burasıdır.

Oysa; her şeye rağmen gıdada, tarımda kendi kendine yeten bir ülke olmaya devam etmeliydik. Kim ne derse desin kırmızı çizgimiz üretim olmalıydı. Milletin efendisi köylü asla zorda, darda bırakılmamalıydı. Köylerden kentlere değil, kentlerden köylere göçler sağlanmalıydı.

Özellikle de milenyum çağı denilen 2 binli yılların başından itibaren bağıra bağıra gelen bu zor günler öngörülebilir, ona göre tedbir alınabilirdi. Olmadı ve mesele toplumsal sorun haline geldi. Zararın neresinden dönülürse elbette kardır. Acilen üretim toplumuna dönüştürülürse bu millet en azından gelecekte rahat eder…

Nihayetinde Türkiye büyük bir ülke, elbette çok gündemi olacak. Ama bizim en büyük gündemimiz, kısa dönem içinde ekonomi ve pandemi olarak önümüzde duracak gibi. Şimdilerde herkes doları, euroyu, altını, faizi konuşuyor. Piyasalar daha fazla yukarı gider mi, giderse nerelere varır, yükselişin vatandaşa yansıması nasıl olur?..

Soru çok, tartışma bol. Bu noktaya nasıl geldiğimizi sorgulayan yok. Bu krizin bağıra bağıra geldiğini söyleyen yok. Piyasaların yükseleceğini sağır sultan bile biliyordu. İlkokul çağındaki çocuklarımız bile ekonomist olmuş. Hal böyle iken asıl soru neden zamanında önlem almadık? Pandeminin sonuçları olarak bütün dünyayı kasıp kavuran ekonomik krizin bizi de vurmaması için ne yaptık?

Devlete tasarruf, vatandaşa kemer sıkma politikası neden hep lafta kaldı? Garantili yatırımlar, lüks makam araçları, özel kalemlerin sekreteryaları, yılda bir yenilenen kaldırım ihaleleri, say sayabildiğin kadar… Öte yandan vatandaş yıllardır alışkın olduğu tüketim ekonomisinden neyini kıstı?

Kim, ne kadar kemer sıktı? Harcamalar borçla, harçla da olsa arttı, eksilmedi. Her bayram seyran öncesi görüyoruz memleketteki hareketliliği. Bugün tatil olsa yine dökülürüz yollara, kilitleriz trafiği. Bakın 29 Ekim’de bile tatili ne yapıp ettik 3.5 derken 4 güne bağladık. Haydin memlekete haydin tatile. Buradan çıkışın reçetesi belli..

Devlet, tasarruf politikası geliştirecek ve sonuna kadar sadık kalarak uygulayacak, vatandaş da milli seferberlik diyerek daha çok çalışıp tarım, bilim ve teknolojide katma değer sunan ürünler üretecek.

Yüce Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün bizlere emaneti Türkiye Cumhuriyeti’mizin 98. Kuruluş yıldönümü 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun.

Üzerinden on yıllar geçmesine rağmen ders alındı mı? Her ne kadar ‘unutmadık, unutmuyoruz’ desek de deprem gerçeğini unuttuk. Bilim insanları tarihi bilinmese de, İstanbul’da 7 ve üzerindeki büyüklükte bir deprem beklediklerini belirtiyor. Buna rağmen İstanbul hala depreme hazır değil. Hasarlı ve dayanıksız binaların yenilenmesi ile depreme dayanıklı hale getirilmesi olarak bilinen “kentsel dönüşüm” 2012 yılında başladı.

17 Ağustos depreminin yıl dönümü nedeniyle Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından yapılan açıklamada, Türkiye’nin “% 66’sının deprem riski altında” olduğu belirtiliyor. 81 ilde riskli yapıları yenileme sürüyor ancak İstanbul gibi en fazla risk altında olan mega şehirde durum iç açıcı değil. İBB’ye göre ise 7,5 büyüklüğündeki bir deprem 48 bin binanın ağır hasar görmesine neden olacak.

Asrın felaketinin üzerinden geçen bunca zamanda elbette yapılanlar var ancak çok daha fazla işler yapılabilirdi. Fay hatları belli, yapılaşma stokumuz ortada. Kamu kurumları, okullar, hastaneler ve en önemlisi oturduğumuz binalar. Deprem ülkesi Türkiye’nin batısında büyük İstanbul depremi kapıdayken, doğusunda da son zamanlarda meydana gelen depremlerde can kayıpları yaşanırken biz hala aynı tas aynı hamam.

Göz göre göre hala kaçık yapılaşma varsa bu kentte, otoparksız, çevre düzenini dikkate almayan, imar yoğunluğunu hiçe sayan bir düzen devam ediyorsa, dikey mimari göklere çıkmış, domino taşları gibi bitişik nizam fizana varmışsa… Kentsel dönüşüm de işe yaramaz. Uzun lafın kısası; yarın geç olmadan duyun bu sesimizi.

Yaşadığımız toprakları bize tekrar vatan kılan, bağımsızlığıyla beraber onurunu da koruyan milli mücadelenin şeref günü 30 Ağustos kutlu olsun.

Yaşam acısıyla, tatlısıyla devam ediyor. Şehirler yine kalabalık, yollar yine tıklım, tıklım. Hayat akıp gidiyor tüm telaşasıyla. Tüm mesele sabretmekten geçiyor aslında. Hani Behçet Necatigil, Tozpembe şiirinde; “Biraz geç de olsa, Göreceksin hayatın sana da güldüğünü, Sabret yoksa. Nasıl mı? Topraklarda tohumlar vardır. Karlar altında kış boyu, Kış geçer, bir bahar günü Çiçek açar tozpembe, Tıpkı öyle.” diyor ya…

Hepimizin ana gündemi hayatı alt üst eden malum salgın. İşimiz, gücümüz her şeyimiz buna endeksli. Haliyle ekonomi de, ticaret de, siyaset de farklı bir hal aldı. İşleyiş değişti. Alışkanlıklar farklılaştı. Ofisler evlere taşındı, ziyaretler telefonlara sığdırıldı. Kaynakları tüketme biçimimiz, kullandığımız araçlar, üretim ağı, teknoloji gibi birçok etken ile yaşam bambaşka bir hal aldı.

Büyükşehirlerde apartman dairelerinde komşu komşuyu zaten tanımazken şimdi hepten görmez oldu, hatta köylerde bile insanlar birbirinin yüzünü unutur oldu. Hele o yüzlerdeki maskeler yolda yürürken karşılaşan kardeşleri bile tanınmaz hale getirdi. Çekilen resimde yüzünün gülüp gülmediğinin önemi kalmadı. Selamlaşma bile anlaşılmaz oldu. İletişim gözlere kaldı..

İşte tüm bunlara rağmen; yaşama azmimiz ve kararlılığımızla her şeyin yeniden düzlüğe çıkacağına inancımız tam. Yeter ki; şu zor günlerde dayanışma, yardımlaşma ve yol göstericiliğimizle birlik ve beraberliğimizi daha daha güçlü kılalım. Unutmayalım ki hepsinden geriye sadece ve sadece insanlık kalır.

Türkiye Cumhuriyeti’mizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün, dünya çocuklarına armağanı 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı Kutlu olsun.

Sahibinden ilanlar bile çoğu zaman aynı kötü niyetli kişilere çıkıyor. Kolay değil. İnşaat piyasasında 3-5 senedir yaprak kımıldamıyordu. 2005’ten 2015’e onca inşaat, onca yatırım yapıldı. Tam meyveler toplanacağı zaman ekonomik kriz patlak verdi. Satışlar durdu, konut stokları arttı. Beklenmeyen durum karşısında ne müteahhitler battı, ne firmalar göçtü gitti.

Otopark yönetmeliği gibi sektörde iyileştirme öngören yasal düzenlemeler bile sürekli ertelendi durdu. Kentsel dönüşüm bile hep adı ile var oldu icraatta amacına ulaşamadı. Ne zaman ki ufaktan bir depremle sallandık o vakit herkes uzman oldu, yapı stokunu konuştu. 3 gün sonra hepsi unutuldu. Aynı tas aynı hamam hayat devam etti.

İşte hayatımızın böylesine önemli bir kısmını ilgilendiren piyasa, emlak ve konut sektörü… Şimdilerde ise fırsatçıların, sahtekarların, üçkağıtçıların cirit attığı bir alan haline gelmiş. Sebep belli. Sıcak para bugünlerde en çok burada dönüyor. Birçok inşaat firması bile kendi dairesini kendine satıp kredi alıp yiyor…

Sorsan çaresizlikten, mecburiyetten… Emlakçı desen hakeza öyle. Çıkan onca yasa ve yönetmelik sürekli ertelenir, uygulanmazsa sonuç böyle olur. İşin bir de yerel yöneticilik boyutu yani belediyeler var. Belediyelerde de inşaat rantı dendi mi iki kere değil üç kere düşünüyor bazı idareciler ve rakamlar katlanarak büyüyor.

Olan her halükarda tüketiciye oluyor. Geçen yıl yüksek faiz ödeyen tüketici, bu yıl da mülk sahipleri ve aracılar ile inşaat firmalarına daha yüksek bedeller ödeyerek başını sokabileceği bir konut sahibi olabiliyor. Bütün Müslüman aleminin mübarek Kurban Bayramı’nı tebrik eder, daha sağlıklı ve huzurlu bayramlar dileriz…

31 Mart’ın ardından bitmek bilmeyen süreç; altı boş çalma-çırpma iddiaları, yalan-yanlış çıkışlar ve de siyaset ahlakına yakışmayan girişimler sonucu 6 Mayıs’ta Ramazan’ın birinci gününün tam da iftar saatinde yepyeni bir seçim tantanası ile başka bir boyuta evirildi. Yeni boyut İstanbul seçiminin 23 Haziran’da yenilenmesinden başka bir şey değildi.

Yanlış üzerine yanlış, hata üzerine hata dedikleri tam da bu olsa gerekti. Çünkü aynı sandık ve aynı zarftan çıkan 4 pusuladan sadece 1 tanesinin iptal edilmesi, gerekçenin de sandık görevlileri ile alakalı olması, kararın alınması için başvuruda bulunan iktidar partilisi tabanını bile ikna edememişti. Edememiş olması gayet normaldi, çünkü yaşananlar mantıkla bağdaşmıyordu.

Derken, zaman geçti, süreç işledi ve yeniden propaganda dönemi su gibi akıp gitti. 31 Mart’ta olduğu gibi 23 Haziran’da da meydanlarda onbinlerce kişiyle coşkulu mitingler yapan aday Ekrem İmamoğlu oldu.. Cumhur İttifakı Adayı Binali Yıldırım da, bu kez daha çok sahalardaydı fakat mitingler yapmadı. Ramazan ayı ile birlikte bayramda da adaylar ve siyasetçiler boş durmadı.

Her iki partinin de Anadolu’dan gelen belediye başkanları ve milletvekilleri gece gündüz sahada çalıştı durdu… Sokak ve caddeler belki parti bayrakları ile donatılıp seçim araçları bangır bangır çok gezmedi ancak; dernekler yol geçen hanı oldu. Merkez esnafına partilerin biri geldi, diğeri gitti.. Mahalle kahvehaneleri gecenin 12’sinde siyasi toplantılara şahitlik etti.

Televizyonlar, sosyal medya, internet, ulusal ve uluslararası ajanslar herkes İstanbul seçimine kilitlendi. Asıl derdi geçim, ekonomi ve işsizlik olan vatandaşın; parklarda, otobüslerde, piknik alanlarında velhasıl her yerde tek gündemi seçim oldu..

Millet İttifakı Adayı Ekrem İmamoğlu’nun bayramdaki Karadeniz turuna karşılık Doğu ve Güneydoğu çıkışı, beklenen etkiyi yaratmadı. Yıldırım’ın Kürdistan söylemi ve Kürtçe konuşması ters etki yapınca, İmamoğlu’nun Vali’ye hakaret ettiği iddiası ile durum eşitlenmeye çalışıldı.

Ve 17 yıl aradan sonra her iki aday Fox Tv ekranlarında karşı karşıya gelip golsüz bir maç yaptı. Tatsız, tuzsuz bir yemek gibiydi ancak toplumun aç olduğu bir zamana denk gelince pirzola gibi gitti… Sonuç her iki aday da karlı çıktığını iddia etti, durdu..

Seçmen, Ak Parti’nin 31 Mart’a göre; Cumhurbaşkanı Erdoğan başta olmak hükümet erkanının geride, Binali Yıldırım’ın ön planda olacağı farklı bir taktik izleyeceğini beklerken son hafta hopadanak türlü türlü gelişmeler yaşandı. Son hafta Yıldırım ekranlarda yine görünmez oldu. Açılış türü mitinglerle gündem yine ulusala kaydı.

Asıl kırılma noktası ise yine bu minvalde gerçekleşti. Toplumun adını dahi duymak istemediği bebek katili terörist başının sözde mektubu ve yine kırmızı bültenle aranan kardeşinin vatandaşın vergileriyle yayın yapan devlet televizyonuna röportaj vermesi bardağı taşıran son damla oldu…

Sonuç: İstanbul yeniden sandık başına gitti ve malumun ilanı oldu. CHP ve İYİ Parti’nin ortağı olduğu Millet İttifakı Adayı Ekrem İmamoğlu 806.415 oy farkla ezdi geçti… 31 Mart’ta sabaha kadar sonuçları durduran devletin resmi Anadolu Ajansı bu kez verileri henüz hiç girmeden seçim bitti. Binali Yıldırım ekranlara çıkıp İmamoğlu’nu tebrik ettiğinde Anadolu Ajansı verileri yeni vermeye başlamıştı hem de yüzde 94’ün üzerinden..

CHP lehine İstanbul’un tüm ilçelerinde büyük oy artışı yaşandı. İlçe seçimleri de yenilenmiş olsa Ak Parti Sancaktepe’den Şile’ye, Çekmeköy’den Tuzla ve Beykoz’a bir çok belediyeyi de kaybedebilirmiş. Hakeza Avrupa yakasında da sonuçlar aynı…

Ve iktidar Ak Parti, 31 Mart’ta 13 bin olan oy farkının 806 bine çıkmasıyla büyük bir yenilgi almış oldu. Hem de Türkiye’nin gözbebeği İstanbul’da. Ankara, İzmir, Antalya, Mersin, Eskişehir,  gibi diğer bir çok büyükşehir belediyesi zaten kaybedilmişti… Şimdi Ak Parti, tavandan tabana, nerde ne hata yaptığını sorguluyor. Bazı bakanlar da başta olmak üzere; il ve ilçe başkanları, belediye başkanları, yerel yöneticiler ve bazı kadrolar topun ağzında…

İstanbul seçimi hiç şüphesiz siyaset tarihimizin önemli bir dönüm noktası olacak. Bu seçimle Türk ‘sol’u belki de yeni bir lider yakaladı ve bu lider ülkenin geleceğinde etkin rol oynayacak… Yapılanlar, yaşananlar ve de yaşatılanlar; aday gösterildiği tarihte tanınma oranı yüzde 5 bile olmayan bir isimden yeni bir lider yarattı… Şimdi sadece İstanbul değil, Anadolu’nun dört bir yanında İmamoğlu adı var.

İşte o İmamoğlu, tarihte az görülmüş bir başarıya imza atarak 70 gün içinde 2. kez İstanbul’a hem de yüzde 54’ün üzerinde rekor oyla belediye başkanı seçildi. Mazbatasını ikinci defa alan İmamoğlu yeniden göreve başladı ve ilk icraatları ile söz verdiği gibi kaldığı yerden reformları sürdüreceğini gösterdi…

İstanbul’un dört bir yanına asılan teşekkür afişlerinde ne CHP’nin ne de İyi Parti’nin adı, sanı logosu yok.. Sadece İstanbul halkı var… İmamoğlu bu ilk icraatında bile farkını ortaya koydu. Şimdi hizmet zamanı, uzlaşma, kucaklaşma ve anlaşma zamanı… Normalleşme zamanı. Asıl gündem; ekonomiye, işsizliğe dönme zamanı. Seçim atmosferleri artık son bulmalı.

İstanbul’un yeni başkanı İmamoğlu’nun da dediği gibi; her şey sokağa çöp atmamayla ve atanı uyarmayla başlamalı, trafikte gereksiz yere korna çalmamayla devam etmeli ve yaya geçidindeki vatandaşın geçişine öncelik verilmeli… Memlekette tarım, sanayi, eğitim, sağlık, ticaret ve üretim ülkeyi yönetenlerin önceliği olmalı.. Rant, israf, adamcılık, partizanlık hepsi bitmeli. Hoşgörü hakim olmalı.   

Onun için hiç bir şeyin bu saydıklarım kadar kolay olması, zor görünüyor. Zor olacak. Tek bir oyun dahi zayi olmaması için belki saatlerce mücadele verilecek. Yer yer bazen geç olacak, temennimiz güç olmasın. Çünkü her iki tarafın seçmeni de kaybetmeyi aklından dahi geçirmiyor.

CHP ve İYİ Parti’nin ortağı olduğu Millet İttifakı Adayı Ekrem İmamoğlu ile Ak Parti ve MHP’nin ortağı olduğu Cumhur İttifakı Adayı Binalı Yıldırım’ın eksileri, artıları aylardır yazılıyor, çiziliyor, tartışılıyor, konuşuluyor… Ekonomik krizin gölgesindeki ülkemizde 31 Mart’ta bitmeyen seçimin 23 Haziran’da yenilenmesinin millete yüklediği külfet malum..

Halkta zaten bir seçim yılgınlığı var. Sözün özü; vatandaş seçim değil, geçim derdinde. İşte böyle bir ortamda İstanbul 23 Haziran günü sandık başına gidecek ve Türkiye’nin geleceğini etkileyecek bir karar verecek. Adayların da sahada dile getirdiği nokta burası. İstanbul, her şekilde ülke geleceği ve demokrasimize etki edecek…

Sahaya bakacak olursak; Ak Parti’li Binali Yıldırım, 31 Mart’ın üzerinde bir performans henüz sergileyebilmiş değil. Rutin ilçe ziyaretleri, iftarlar, sahurlar vs. Bakanıyla vekiliyle iktidar partisinin Yıldırım’ı gölgede bırakan sahadaki varlığı 31 Mart’ta istenilen sonucu vermemişti. Bu seçim de gidişat henüz düzelmiş değil…

Her çalışması mitinge dönüşen CHP Adayı Ekrem İmamoğlu, sahada daha baskın ve daha etkili. İmamoğlu, 31 Mart’ın getirmiş olduğu mağduriyetin de avantajıyla her türlü psikolojik üstünlüğü elinde tutmaya devam ediyor. Muhalefet teşkilatları iktidardan daha inanmış görünüyor.

Başta okurlarımız olmak üzere; herkesin mübarek Ramazan Bayramı’nı tebrik eder, bayramların huzur getirmesini dilerim…

Muhtara, esnafa, işadamına, derneğe, kahveye hatta evin içine kadar… Sohbet konusu, şekli hepsi belli. Hal hatır ve hızlıca konuya girme… Bizi seçerseniz diye başlayıp yarım saat anlatma. Seçmeni dinleyen, analiz eden, gözlemleyen az…

Oysa seçmen kendi konuşmak istiyor, anlatmak, sormak istiyor… Bazıları siyasetçiyi görmek bile istemiyor. Ama misafirperveriz biz, dinler, hatırını sayar uğurlarız… Doğrusu da bu elbette.. Seçmen, projeleri değerlendirirken; işine yarayıp yaramadığını ve yapılırlığını düşünüyor. Vaat eden kişinin ya da ekibin inandırıcılığına bakıyor.

Eskisi gibi kimse mitinglere koşmuyor. Alanlar genelde boş kalıyor. Onun için yığma, taşıma yapmak zorunda kalıyor adaylar. Televizyon programlarına, haberlere de bakan sayısı her geçen gün düşüyor. Gazete okuyan maalesef az.

Seçmen sosyal medyadan neyi ne olduğunu görüyor, anlıyor ve de kararını vermek için yeterli bilgiye kolaylıkla ulaşıyor. Kutuplaşmış seçmenin kararı zaten belli, aradakilerse ya cebine ya da elindeki telefona göre karar veriyor, verecek.

Bu seçim, cebine yani ekonomik sonuçlara göre karar verecek seçmenin fazla olacağı konuşuluyor. Malum ekonomik kriz, her geçen gün kendini daha da hissettiriyor. Enflasyon rakamları son 16 yılın en yüksek seviyesinde, dövizin ateşi düşürüldü deniyor fakat akaryakıt fiyatları tavan yapmış durumda.

Tanzim satış yerleri tüketici açısından elbette işe yaradı ama nereye kadar ve iflas eden esnafın hali ne olacak?.. Adayların saha çalışmaları ne kadar işe yarayacak, seçmen kimi hangi kritere göre değerlendirecek ve nasıl inanacak?..

Meclis üyesi listelerine bakılacak mı yoksa takım tutar gibi atadan dededen miras partiler mi tercih edilecek? Tüm bu soruların cevabını 31 Mart akşamında sandıkta göreceğiz.

İstanbul Anadolu Yakası Gazeteciler Derneği (AYGAD) Olağan Kongresi, dernek binasında gerçekleştirildi. 70’in üzerinde katılımın sağlandığı kongre, saygı duruşu ve İstiklal Marşı’nın okunmasıyla başladı. Kongrenin Divan Başkanlığını Erdal Yavuz, Başkan Yardımcılığını Recep Karakoç, Divan Kâtipliğini ise Kasım Kılıç yaptı. Yönetim, denetim ve disiplin kurullarının ayrı ayrı raporlarının okunmasının ardından tahmini bütçe görüşüldü ve onaylandı. Tüzük ile ilgili değişiklik önergeleri verildikten sonra oylamaya sunuldu ve onaylandı.  Yeni tüzük gereği derneğin adı, başındaki İstanbul kaldırılarak Anadolu Yakası Gazeteciler Derneği oldu. Dernek adına alım, satım hususunda yönetim kuruluna yetki verildikten sonra yeni yönetim, denetim ve disiplin kurulları seçildi. Gazetemiz Sahibi Kenan Baylam da yeni dönemde Denetim Kurulu’nda görev aldı.

“AYGAD’IN VİZYONU MESLEKİ SAYGINLIĞI ARTTIRMAKTIR”

Kongrede konuşan AYGAD Genel Başkanı Ahmet Işıkdağ, 2018 Şubat ayında başkan yardımcısı olduğu cemiyet yönetiminin zayıflamasından dolayı vekaleten yaklaşık 7-8 ay bu görevi yürüttüğünü hatırlatarak, “2010 yılında bu dernek kuruldu. Birçok faaliyetlerimiz oldu. 2010 yılında kurulan AYGAD’ı 2018 Şubat’tan 2018 Aralık’a kadarki kısmında bir ayrım yapmamız gerekiyor. Yaklaşık 8-9 aylık bir süreçte 10 yıllık bir icraattan daha fazla icraatta bulunduk. Daha sonra ziyaretlerimiz oldu. Yaklaşık 10 belediye başkanı ve 4 tane ilçe kaymakamlığını ziyaret ettik. Milliyetçi Hareket Partisi’nin il teşkilatını ziyaret ettik. Yerel gazetenin sorunlarını anlatmak için Ankara’da Bengü Türk Tv’de canlı yayına çıktık.

AYGAD genel merkezinde STK, siyaset ve iş piyasasından misafirleri ağırladık. Alman milli resepsiyonunda AYGAD’ı temsilen katılım sağladık. Yaptığımız ziyaretlerin amacı yerel basının itibarını kurtarmaktı. AYGAD’ın vizyonu “Mesleki saygınlığı arttırmaktır” Biz bunu yapmaya çalışırken birçok handikap, engeller, çirkin yakıştırmalarla karşılaştık. Ve bunları bizler bizlere yaptık. Kendini toplumda gazeteci olarak tanıtan ama özünde gazeteci olmayan kişilerin; çirkin yakıştırmaları, engellemeleri ve değişik yaftalamalarıyla karşılaştık.” diye konuştu.

“GAZETECİNİN YERELİ GENELİ OLMAZ”

AYGAD’ın amacının mesleki bir okul potansiyeli olduğun dikkat çeken Başkan Işıkdağ, yerel ve ulusal gazeteci ayrımına da karşı çıkarak, gazetecinin yereli ve ulusalı olmadığını belirtti. AYGAD Başkanı şöyle devam etti: “İçimizde çok cesur, çok yürekli, çok bilgili, kalemi çok iyi olan mesleğine yıllarını vermiş, benim yaşımdan fazla bu mesleğe zaman harcamış üstatlarımız var. Biz şuan eline akıllı telefon alan gazetecilikten bir haber olan 6N1K’nın ne anlama geldiğini bilmeyen ve bir habere gittiğinde haberi yazamayan facebook veya benzeri bir sosyal medya sayfası açan kişilerle maalesef aynı konumda, aynı değerdeyiz. AYGAD’ın yegane temeli, gazeteciliği kendini toplumda gazeteci olarak tanımlandıran tetikçi ve mesleki ilkelerden uzak kişilerden kurtarmaktır. Eğer biz bunlarla mücadele edemezsek maalesef bu mesleğin ömrü çok uzun olmayacaktır. Dış basına baktığımız zaman yerel basın tirajı 4 milyon, okuma alışkanlığından kaynaklandığını görülüyor. Okutturan gazeteciler var ve konular var. Biz de ise 15 yerel gazeteyi yan yana koyduğumuz zaman 15’ininde başlık, spot ve haberi aynı olduğunu görüyoruz. Öncelikli görevlerimizden biri yerel basını eğitim verebilecek bir seviyeye getirmektir. Gazetecinin yereli geneli diye bir şey olmaz. Gazeteci gazetecidir. Amacımız AYGAD’ı bir tesis binasına kavuşturmaktır. Gazetelerimizi daha sağlıklı bir şekilde basabilir miyiz? Bir matbaa sistemi ve onun üzerinden bir ajans sistemi ile evrensel standartlara kavuşturmanın planlarını yapmaktayız. Bu tesiste; yönetimi, kafeterya binası, matbaası ve ajansı olan bir yer hedefliyoruz. Bir gazeteciler sitesi oluşturulması için girişimlerde bulunuyoruz. İstanbul Büyükşehir Belediyesi yetkileri ve bazı iş adamları ile görüştük bu konuda çalışmalarımız koordineli şekilde sürüyor.” Başkan Işıkdağ, nazik davetlerini kırmayarak kongreye katılım sağlayan ve gazetecilere verdiği desteklerden ötürü Sultanbeyli Belediye Başkanı Hüseyin Keskin’e teşekkür ederek sözlerini tamamladı.

“İLÇEMİZ İÇİN HERKESLE İSTİŞARE İÇERİSİNDEYİZ”

Olağan genel kurula katılarak Başkan Işıkdağ’ı tebrik eden Sultanbeyli Belediye Başkanı Hüseyin Keskin ise AYGAD’ın kentteki rolüne vurgu yaparak, yeni yönetimin hayırlı olmasını diledi. Başkan Keskin, “Sultanbeyli’nin fiziki değişimini ve dönüşümünü sağlarken diğer taraftan da kültürel anlamda gazetecilerimizle, akademisyenlerimizle, yazarlarımızla da bir araya gelerek ilçemize neler yapabiliriz? bunu konuşuyoruz. İlçemiz için herkesle istişare içerisindeyiz. Mayıs ayında imar barışıyla beraber TBMM’den yasayı çıkartarak mülkiyet sorununu çözdük” şeklinde konuştu. Keskin sözlerini şöyle sürdürdü: “Bugünkü seçimin sizler açısından tekrar hayırlı olmasını diliyorum. Biz sizlerle kardeşlik hukuku içerisinde ilçemizin değişimi ve dönüşümü için elimizden gelen her şeyi yapmaya çalışıyoruz.”

76 katılımla yoğun ilgi gösterilen kongrenin sonunda Başkan Işıkdağ tarafından Sultanbeyli Belediye Başkanı Keskin ve Gazeteci Yazar Fikri Akyüz’e AYGAD rozeti takılarak onursal üye ilan edildiler. Kongreye; Sultanbeyli Belediye Başkanı Hüseyin Keskin, Belediye Başkan Yardımcısı Muhammet Çimen, Usta gazeteci-Yazar Fikri Akyüz, Maltepe Erzurumlular Vakfı Başkan Yrd. Kasım Karakuş, Uluslararası İnternet Gazeteciliği ve Gazeteciler Derneği (UİGAD) Başkanı İzzet Aydın ve Genel Sekreteri Selçuk Taşdemir, AYGAD Yönetimi, üyeler ve davetliler katıldı.

Malum gündem yerel seçim. 2019 Mart’ında sandık başına gidiyoruz. Partiler, belediye başkanı ve meclis üyesi adaylarını aday belirleme sürecinde.

Ana muhalefet CHP’nin adayları ön seçim, eğilim yoklaması veya başka yöntemler henüz netlik kazanmamakla beraber ne şekil bir yolla belirlenecek meçhul. MHP adayları genel merkez kararı ile belli olmaya devam ediyor. İYİ Parti adayları da millet ittifakının ne şekilde hayat bulacağına bağlı olarak belli olacak..

Yeniden sahaya dönecek olursak; ortalık aday adayından geçilmiyor lakin gelin görün ki bir çoğu iş olsun, torba dolsun manasında çıkmış meydana. Bir de muhtar adayları var ama onları daha sonra geniş işlemek üzere şimdilik emniyet şeridine bırakalım…

Belediye başkanlıkları ve meclis üyelikleri için öyle isimler adayım diye ortaya çıkmış ki evlere şenlik… İçlerinde elbette toplumun istediği, liyakat sahibi, yöneticilik vasıflarını fazlasıyla taşıyan isimler de var lakin bir çoğu siyasi etiket derdinde.

Sosyal medya çıktı mertlik bozuldu misali, ver partiye iki evrak yatır parasını bankaya bir de face üzerinden iki paylaşım… Oldu da bitti maşallah.. Belediye başkan adaylığı olmazsa meclis üyesi listesi de olur. O da olmazsa yarın öbür gün ihale işleri de olur… Daha olmadı, işlerimizi hallettiririz, v.s, vs…

Siyaset bu; parasına güvenen de var, kurnazlığını konuşturan da…

Cin olmadan adam çarpmaya kalkışanlar bile var…

Öyle ki; bakın son 3 yerel seçimde meydana çıkan aday adaylarına ne demek istediğimi anlarsınız… Hatta genel seçimlere de bakın… Parti kongrelerine bakın… Yine aynı kişiler, hep aynı yüzler aday…

İlçe başkanı adayları onlar, belediye başkan adayları onlar, parti izin verse milletvekili adayları da onlar, hiç biri olmazsa meclis üyesi adayları da onlar…

Türk siyaseti son yıllarda öyle hale geldi ya da getirildi ki yeni yüzler yetişmiyor… Yeni insanlar siyasete girmiyor. Mevcutların da yeni isimler yetiştirmek gibi bir derdi ne yazık ki yok… Oysa ki; eğitimli, donanımlı, zeki ve vizyon sahibi, pırlanta gibi ne cevherler var…

Yerelde bölgemizdeki ilçelerde yeni isim, farklı sima, değişik kişiler yok denecek kadar az… Bir elin parmak sayısını geçmeyecek kadar yok… Hal böyle olunca da son 3 seçimdir mevcut başkanlar aday gösteriliyor ve durmak yok yola devam ediliyor…

Hatta ve hatta ‘Kurunun yanında yaş da yanar’ misali; toplumun istediği liyakat sahibi isimler yaşanan bu curcuna ve kargaşadan farkını gösteremiyor… Veyahut ‘benim bunların arasında ne işim olabilir’ deyip pes ediyor ve kenara çekiliyor…

Yöneticilik ve siyaset apayrı bir meziyet, bambaşka bir yetenek ister hiç şüphesiz…

Politika yapabilmek, lider olabilmek, toplumu yönetebilmek vizyon gerektiriyor…

Liyakat sahibi olmak diye bir kavram var ya işte tüm bu gereklilikleri içinde barındırıyor…

Yoksa bu meziyetler, her defasında boşu boşuna ortalığa atlamanın, kuru gürültü yapmanın bir manası yok…

Hak edenin yolu da, bahtı da, şansı da açık olsun, hak etmeyen için de bu aday adaylığı artık son olsun…

Bir önceki yönetimin bazı nedenlerden dolayı istifa etmesi ile olağanüstü genel kurula giden AYGAD, geçtiğimiz günlerde genel kurulunu yaptı. Genel kurulda üyelerin oybirliği ile başkanlığa seçilen usta gazeteci Ahmet Işıkdağ, yerel basının en köklü kuruluşu olan Anadolu yakası Gazeteciler Cemiyetinin yeni yönetim kurulunu belirleyerek kaybedilen zamanı telafi etmek için çalışmalarını hızlandırdı. İstanbul Anadolu yakasının 14 ilçesinde görev yapan birbirinden değerli gazetecileri yönetimine alan Işıkdağ, hem basın sektörüne hem de kamuoyunun menfaatleri doğrultusunda çalışacaklarının altını çizdi.

HEDEF; KISA SÜREDE OLUMLU SONUÇLAR

Gazeteciliğin ve gazetecilerin zor bir dönem geçirdiği günümüzde AYGAD çatısı altında faaliyetlerini yürütmeleri ve sorunlarına çözüm üretmeleri için kurulan yeni yönetimle kısa sürede olumlu sonuçlar almayı hedefliyor. Belirlenen yeni yönetimin hem bölgeyi iyi bilen gazeteciler olması hem de aktif bir şekilde görevlerini icra etmeleri yaşanan sorunların çözümünü de hızlandıracağını gösteriyor. Yönetim kuruluna seçilen usta gazeteciler, Anadolu yakası ile birlikte İstanbul’a saygın yerel gazetecilik kimliği için kulları sıvadı. Mesleği erbabı olan yönetim kurulu üyeleri, çeşitli projeler hazırlayarak yetkili mercilerin kapılarını şimdiden çalmaya başladılar.

BAŞKAN IŞIKDAĞ; “BİRLİKTEN GÜÇ DOĞAR”

AYGAD’ın gazetecilerin mesleklerini icra ederken yaşadığı sıkıntıları birlik ve beraberlik içinde atlatacağı bir kurum olduğunun altını çizen Başkan Ahmet Işıkdağ, “Gazeteciler mesleklerini icraa ederken birçok sıkıntı ve zorlukla karşılaşıyor. Bu sıkıntıların giderilmesi ve çözüme kavuşturulması için birliğin ve beraberliğin çok önemli olduğunu biliyoruz. Daha önce AYGAD’ın yönetim olarak yaşadığı sıkıntılara bölgede çalışan gazeteci arkadaşlarımız bizzat şahit oldu. AYGAD’ın ayakta kalması için zorlu bir mücadele verdik. En son gerçekleştirdiğimiz olağanüstü genel kurul ile oluşturduğumuz yeni ve güçlü yönetimin çalışma azmi ve göstereceği öz verili çalışma ile AYGAD’ın hak ettiği değeri alması için elimizden geleni yapacağız. Yeni yönetimin hayırlı olmasını diliyor, arkadaşlarımızı çalışmalarından dolayı tebrik ediyorum.

Anadolu Yakası Gazeteciler Cemiyeti birbirinden değerli gazetecilerin oluşturduğu yönetim kurulu şöyle;
BAŞKAN; Ahmet IŞIKDAĞ
YÖNETİM KURULU;
ASİL
Başkan Yardımcısı; Selahattin ŞİMŞEK
Başkan Yardımcısı; Vural DAĞTEKİN
Başkan Yardımcısı; Kenan BAYLAN
Başkan Yardımcısı; Baki ÖZIŞIK
Başkan Yardımcısı; Ahmet ÇÖPÜR
Başkan Yardımcısı; Kadir TOPRAKKAYA
Genel Sekreter; Müslüm İNAN
Muhasip; İbrahim TEMEL
Sayman; Tahsin KARA
Kupilay ÖZTÜRK, Kenan GÜLERCİ, Süleyman HİLMİ EREN, Yasemin ERYILDIZ KUZU
YEDEK
Bilal PARLAK, Yalçın YILDIRIM, Kadir KÜÇÜKAY, Olgun KIZILTEPE, Doğan ŞEREFLİ, Halil TOPAL, İsmet AKKOÇ

DENETİM KURULU
ASİL
Başkan; Halil YAŞAR
Yunus AYBAKAN, Fethi SATICI
YEDEK
Kenan ÇAKAL, Tevfik ERK, Kemal POLAT

DİSİPLİN KURULU
ASİL
Başkan; Yaşar KABA
Hülya ŞENLER, Abdullah KAPTAN
YEDEK
Halit SOYTÜRK, Cengiz YAPRAK, Delil EKİN

Konuşulan şuydu; Ak Parti, CHP kendi iç kavgasıyla uğraşırken Ekim 2018 gibi yerel seçimi de yapar, genel seçimin havasıyla hızla aradan çıkarır. Bu öngörü ihtimali her geçen gün azalan bir trendde.. Çünkü; 24 Temmuz seçiminden çıkan ve yeni sisteme adapte olmaya çalışan ülkenin ekonomik sıkıntılar ve dış politikadaki dengesizliklerle işi zorlaştıkça zorlaşıyor.

Piyasaların nereye varacağı belli değil. Kamudan başlamak kaydıyla iyi bir kemer sıkma dönemi geldi de geçiyor bile… Oyun her seferinde Türkiye’de düğümleniyor. Rusya, İran, Çin’e yaklaşsak ABD kızıp, küsüp kıskanıyor; ABD’ye kucak açsak Rusya posta koyuyor. Ne İsa’ya, ne Musa’ya yaranamayan bir durum yani.

Yerel seçime dönecek olursak; ister bu yıl ister gelecek yıl yapılsın; bu siyasi konjonktörde değişen bir sonuç çok da fazla olmaz. Çünkü yerelde Ak Parti’nin en güçlü rakibi CHP’deki iç karışıklık belediye seçimlerinde sıkıntı yaratır.. CHP’nin başına İnce geçseydi adamların belediye başkan adayları bile hazırdı.

Gürsel Tekin, İstanbul Büyükşehir’e olmazsa Kadıköy’e kesindi. Ataşehir’e Beytullah Doğanay, Şişli’ye yeniden Sarıgül, Çekmeköy’e Hüseyin Sipahi, Sancaktepe’ye Barış Yarkadaş ve daha pek çok isim konuşuluyordu. Ama olmadı. Değişim gerçekleşmedi. Şimdi diğerleri gündemde.

Örneğin büyükşehire Akif Hamzaçebi. Ataşehir’de Battal İlgezdi yine. Sancaktepe’de Alper Yeğin, açık ve net adayım diyor. Çekmeköy’de taban Seyfettin Yıldırım ismini çok sevdi ve yeniden bekliyor. Ümraniye, Üsküdar ve diğer pek çok ilçede isimler belirmiş vaziyette.

Ak Parti de yerelde aslında rahat değil. İlçelerde belediye başkanlığı koltuklarının her dönem değişmesini isteyenler çok… MHP ile yerelde ittifak nasıl olacak. İyi Parti’nin de yerel seçimde rolü büyük olacak. Bekleyip göreceğiz. Tüm okurlarımıza huzurlu ve mutlu bir bayram diliyorum..

2018 yılı içerisinde bir seçim beklentisi vardı elbette. Lakin bu kadar erken olacağı kimsenin aklının ucundan dahi geçmemişti.

Ak Parti ilçe kongrelerinin miting havasında geçmesi bile Haziran’ı akla getirmemiş görünüyor. Uzun zamandır dediğini yapan iktidar partisi bu kez tam tersini yaptı ve ‘seçim yok’ diye diye bir anda ters köşe yaparak en erkeninden sandık kararını alıverdi. Bakalım erken kalkan yol alabilecek mi?

Ana muhalefet partisi CHP ilçe örgütleri tabanda bu kez seçimlere daha hazır görüntüsü veriyor. Çünkü erken bir seçim olacağını Ak Parti’den daha çok CHP tabanı dile getiriyordu. CHP teşkilatları ilk kez daha organize ve pratik gözüküyor. CHP’nin bazı ilçeleri her ne kadar iç meselelerini aşamamış olsa da seçime konsantreler..

24 Haziran sürprizinin içinde asıl sürpriz İYİ Parti olacak hiç şüphesiz. Artık mecliste grubu da bulunan İYİ Parti’nin beklentilerin üzerinde oy alması da, altında kalması da başlı başına sürpriz olacak. İYİ Parti teşkilatları sahada harıl harıl, kapı kapı gezip Meral Akşener coşkusunu halka anlatıyor…

MHP ve HDP teşkilatları da hiç kuşkusuz sahaya inme hazırlıkları yapıyorlar. İktidar partisinin ittifak ortağı MHP diğer seçimlere göre daha rahat görünürken, HDP her zamanki gibi örgütlü ve temkinli. Çekmeköy’den Sultanbeyli’ye bir çok ilçede HDP’nin hem MHP’den hem de CHP’den bile öne olduğu gerçeği ortada..

Gelelim diğer ‘irili ufaklı’ diye tabir ettiğimiz partilere. İttifak umudu; Saadet Partisi’nden Demokrat Parti’ye, BBP’den Anavatan Partisi’ne hepsinin iştahını kabartmış görünüyor. Umut dünyası işte… Baraj sorunu yaşamamak için çatı formülü hepsinin işine geliyor. İlk turdan ziyade mecliste temsil hakkı bile yetiyor…

Sonuçta; bu kadar erken beklenmeyen seçime hazırlanmak, organize olmak, propaganda ve seçim çalışması yapmak kolay iş değil. Zaman, ortam, mekan ve ekip hepsi imkan işi, rüzgar işi… Zaman dar imkanlar kısıtlı, bekleyip göreceğiz.. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı Kutlu Olsun.. 

Sonuçların birbirine yakın olması, siyasilerin 2019 seçimlerine kadar önemli bir sınav vereceğini gösterdi. Türk siyasetinin son 15 yılında makas hiç bu kadar daralmamıştı.

Türkiye geneline baktığımız zaman; İstanbul, Ankara ve İzmir ile diğer büyükşehirlerin önemli bir kısmı ve sahil kesimlerin ‘Hayır’, iç ve doğu Anadolu ile Karadeniz’in ‘Evet’ çıkması daha önceki seçimlerde açık olan iktidar ile muhalefet partileri arasındaki farkın iyice kapandığını gösterdi.

Ak Parti referandumu kazandı ama seçmenden büyük bir uyarı aldı. Seçim sonrası beklenen normalleşme süreci bu sonuçlarla zor gözüküyor. İktidar cephesindeki oy kaybı yerel yönetimler ve teşkilatlara fatura edilecek gibi. Ak Parti’de şimdi yeni bir yüzleşme ve yenilenme zamanı.

Seçmen diyor ki; ‘Öyle kendin çal kendin oyna kültür sanat programları ve göstermelik işlere paramızı harcamayı bırak, her sene kaldırım ve asfalt yenilemesi yapma, şehirleşmenin yapısına uymayan dönüştürmelere geçit verme, vatandaşın derdi ve sorunuyla daha yakından ilgilen, vs., vs..’

Büyükşehirlerden başlayan ‘dip dalga’ iktidar, Anadolu’daki tutum da muhalefet tarafından; iyi okunmalı, doğru analiz edilmeli ve sonuçları hesaplanmalı.

Bu sonuçlara göre; 2019 planları yapan muhalefete de o biçim mesajlar var. Seçmen ‘Hayır’ cephesinin başını çeken CHP’ye dedi ki; “Parti teşkilatlarını hareketlendir, il ve ilçe yöneticilerin ile belediye başkanlarının daha çalışkan olmalarını sağla, belediyelerine çeki düzen ver, tabana daha çok in…’

Anlaşılan dananın kuyruğu 2019’da kopacak. 2019’da yapılacak seçimlere kadar herkes dersine iyi çalışsın… Seçmen daha zor sorularla sınav yapacak gibi…

Taktik hep aynı. Sokakta, çarşıda, pazarda ve mahallede kimi bulursan yapış.. Tokalaş, merhabalaş, hal hatır sor, referandumu hatırlat, ‘Evet’ini ya da ‘Hayır’ını öne sür ve iyi günler dileyip uzaklaş… Sonra bir başkası derken başkası…

Arkanda 10-15 kişilik ekiple gir dükkana ver selamı, referandumu hatırlat, ‘Evet’ini ya da ‘Hayır’ını haykır sonra ‘iyi işler’ dile ve uza…

Her aynı yüzler, hep aynı yerler, hep aynı sözler… Genel seçimde böyleydi, yerel seçimde böyle şimdi referandum var yine öyle…

‘Kapı kapı gezeceğiz’ denilir hep aynı akkartal.org kapıya gidilir, ‘sıkmadık el bırakmayacağız’ denilir hep aynı el sıkılır, ‘herkes seferber olacak’ denilir hep aynı kişiler ortalıkta görünür…

Kahvaltıdan öğle yemeğine akşam 5 çayından akşam yemeğine bir telaş sürüp gider…

Esnaf ve işadamı ziyaret edilir; iş dünyasının derdi ve ekonominin gidişatı konuşulmaz, ev ziyareti yapılır; çalışan annenin çocuğunu vereceği bir kreş olup olmadığı sorulmaz…

Muhalefet partiler her zamanki gibi; ekonomik sıkıntıları bahane göstererek sahada hep ezik dururlar, rahat hareket edemezler, vatandaşın biri yardım talep edecek diye köşe bucak girecek delik ararlar…

Salon ve meydan toplantıları ile açılışlar zaten bambaşka bir film… Hep gecikmeli başar.. Alan dolsun diye beklenir… Kalabalık zayıfsa araçlar seferber edilip en yakın mahallelerden işsiz güçsüzler çeşitli vaatlerle toplanılıp getirilir…

Kürsülerde etkileyici olma adına yüksek sesli konuşmalar, kurdele kesimi kavurma-pilav-ayran haydi herkes evlere… Özel günlerde kadınlara karanfil çiçeği, bebelere balon…

Hele bir de şu sosyal medya var ki aman Allahım.. Face’si ayrı, Twit’i ayrı, İnstagram’ı apayrı… Çek fotoyu yayınla gitsin etiketle tonlarca arkadaşını görmeyen kalmasın.. Zannedersin Viyana’yı kuşatmış..

Bunca etkinlik ve programı alanlarda takip eden bir yerel basın mensubu olarak; Henüz doğru dürüst ‘Evet’i ya da ‘Hayır’ı tam manasıyla anlatan bir siyasetçi görmüş değilim sahada…

Ekranlarda liderleri izliyoruz; Erdoğan’ı, Başbakanı’ı, Kılıçdaroğlu’nu ve Bahçeli’yi… Değişmesi önerilen topu topu 18 madde… Saatlerce konuşmanın içinde 18 maddeyi anlamak için Anayasa profesörü olmak lazım…

Gelelim işin başka bir boyutuna; Havada uçuşan anketlerin bini bir para… Hepsi ayrı telden, hepsi ayrı havadan… Kimine göre Evet; % 57 iken kimine göre, Hayır; % 57… Sanırsınız rakamlar aynı sadece tercihlerin ismi değişmiş.. Zaten son seçimlerden vukuatlı olan anket şirketlerinin toplum nazarındaki itibarı bu gidişle hepten sıfırlanacak gibi…

Uzun lafın kısası; hayatımızın her alanında olduğu gibi, geleceğimizin en önemli bir unsuru olan seçimlerimizde bile gösteriş peşindeyiz. Fikir ve düşüncelerimizle, savunduğumuz değerlerimizle, öreni ve öngörülerimizle değil göstermelik duygularımızla milleti etkilemeye çalışıyoruz… Oysa günlük yaşam derdindeki vatandaş; iş-güç-trafik-zaman-çoluk ve çocuk-gelecek kaygıları, v.s gibi binbir dertle boğuşuyor…