GAZETECİYİ DE O YANA BU YANA ÇEKİŞTİRMEYİ BIRAKALIM..

Otuz yılı aşkın süredir bu meslekteyim. Bir çok gazetede muhabirlikten, yöneticiliğe çeşitli görevlerde bulundum. İnternetin olmadığı, haberlerin elde yazıldığı, dizgilerin matbaada yapıldığı, uzun zaman alan gazete baskıları ve dağıtımların elden gerçekleştirildiği, fotoğraf makinelerinin 36’lık pozlar kullandığı günleri tecrübe ettim. Mesleğin itibarı, inandırıcılığı ve toplum gözündeki nazarı bambaşkaydı.

Her şey, o günlerde “milenyum” diye tabir ettiğimiz iki binli yıllardan sonra hızla değişti, gelişti.. O günden bugüne benim için değişmeyen tek şey gazetecinin mesleğini icra ederken siyasi partisinin olmadığı görüşüydü.

Elbette gazeteci de insandır ve bir düşüncesi vardır. Lakin bu düşünce gazetecinin vicdanında, sadece sandık başında tecelli etmeli ve gazetecilik mesleği olan haberciliğine asla yansımamalıdır. Gazetecinin ölçüsü; olanı olduğu gibi yazmak, düşündüğünü de kimselere minnet etmeden söyleyebilmek olmalıdır.

Şimdi öyle bir zamana geldik ki; kim haber veren gerçek gazeteci, kim yandaş, kim candaş, kim yoldaş, kim sosyal medya kahramanı, kim tetikçi, kim iftiracı, kim neci belli değil.

Haliyle bizim gibi gerçek manada sahada, sokakta, alanda, kamuoyunun tam göbeğinde yerel, ulusal, amatör, profesyonel hiç fark etmez habercilik yapmaya çalışanlar da işini yapmakta ne yazık ki çok ama çok zorlanıyor.

Çünkü; siyasetin fikir yarışması olmaktan çıkıp, iki kampın birbirini adeta yok etmeye çalıştığı bir ülkede gazeteci ne yapsa, ne etse hepsi hikaye.. İktidar-muhalefet gerilimini geçelim partilerin kendi iç kavgaları ve bölünmeleri bile toplumu parça-pinçik ediyor kaldı ki gazeteciler..

Her gün kendimizi yeni bir tartışmanın içinde buluyoruz ve böyle bir ortamda gazetecinin kendini bir tarafa yaslaması bekleniyor.

Haberi olduğu gibi verirsin, “suya sabuna dokunmuyor” derler. Bir haksızlığı yazarsın, “onlardansın” derler. Bir yanlışı eleştirirsin, “karşı tarafa hizmet ediyorsun” derler. Teyit etmeden yazmazsın, “korkak”, teyit edip yazarsın, “kimin adamısın” derler.

Yani sözün özü kimse haberin aslına, doğruluğuna bakmaz, herkes işine geldiği gibi görür ve hedefinde hap haberi veren vardır. Her taraf ayrışmış, gazeteciyi de ayrıştırmak için herkes çabalayıp duruyor bakalım. Onun gazetecisi, bunun adamı, bizim gazeteci…

Gazetecinin yazdığından, yayınladığından daha çok kimden çıktığına, nerede yayınlandığını bakılıyor. Televizyonlar, gazeteler, haberler hep aynı sorunla karşı karşıya.

Siyaset ayrışmış, toplum kutuplaşmış ve beraberinde gazeteciler de o tarafa, bu tarafa çekiştirilip duruluyor. Tüm bunların neticesinde ülkede ne acıdır ki gazetecilik de büyük oranda bitmiş vaziyette..

Gazeteci, o ya da bu kişi veya taraflarca sahiplenilmiş veyahut ötelenmiş, itelenmiş.. “Ne İsa’ya, ne Musa’ya” misali gazeteci her gün eksiye gitmekte.

Yerel basında uzun yıllarını geçiren biri olarak; “Gazetecinin tarafsız, objektif, gerçeklerden yana, vicdanı ile hareket eden, bağımsız mensuplarını sürekli bir taraflara çekiştirmeyi bırakalım yazdıklarına ve de yayınladıklarına bakalım” derim… Sözüm dinleyene..

Kalın sağlıcakla…